Basia faustinæ – Joachim Du Bellay

Cum tu ad basia nostra sic reflectis
Cervicem niveam, Columba, pœti
Molle ut nescio quid natent ocelli,
Præ desiderio mihi liquescit
Ipsa pene anima, in tuumque sensim
Prorsus exanimis sinum relabor.
Admotis sed ubi hinc et hinc labellis,
Udo tramite mutuum recursant
Linguæ, et ambrosios anhelo ab ore
Flores carpere mi licet beato,
Tunc mi, tunc videor Jovis tonantis
Assidere epulis, sacrumque nectar
Haurire intrepide, Deum sodalis.

Si summis bona proxima, o Columba,
Præbes tam facilis beato amanti,
Cur tu summa negas misello, et una
Misellum facis, et facis beatum?
Num forsan metuis Deus fruendo
Ipse ne efficiar, velimque solus
Te sine Elysios videre campos?
Hunc, hunc pone metum, venusta, bella,
Vitæ dimidium meæ, Columba:
Nam quæcunque oculos tuos tenebit
Sedes, illa mihi domos Deorum,
Et campos referet beatiores.

XXV