Somnium – Joachim Du Bellay

Nox erat, et placidum carpebant cuncta soporem,
Cum Puer in somnis visus adesse mihi.

Arcum læva tenet, tenet aurea spicula dextra,
Candenti ex humero picta pharetra sonat.

Ille meos cernens vigili sub mente dolores,
Luminaque e lacrymis turgida facta meis,

Ultro me timidum verbis compellat amicis,
Atque meas lacrymas sic miseratus, ait:

Parce tuum, juvenis, consumere luctibus ævum,
Et nostra toties de levitate queri.

Quæ tibi non nostra, sed sævi fraude mariti
Rapta est, illa tibi restituenda venit.

Quid me, sæve Puer, deceptum fraude maligna,
Tu quoque nunc falsis ludis imaginibus?

Si cupis ut credam, stygias testare paludes,
Aut aliquo dubiam pignore stringe fidem.

Sume, ait, et pictis pennam detraxit ab alis,
Certior ut fias hoc tibi pignus erit.

Sed quid ab hoc tandem sperandum pignore certi,
Firmatura fidem si mihi penna datur?

XXII