Ad polydorum de faustina – Joachim Du Bellay

Docte, quem primum Polydore nobis
Præpotens junxit nemorum Diana,
Vinculo sed mox propiore vinxit
Innuba Pallas:

Me fluens humor cerebro malignus,
Febris atque ardens et anhela tussis
Jam decem totis retinet diebus
Membra trahentem.

Non mihi dulcis latices Lyæi,
Sed sitim sedant medicata nostram
Pocula, atque imas penitus perurit
Flamma medullas.

Auget hunc ignem Veneris favilla,
Et Puer sævo metuendus arcu,
Nostra qui durus graviore fixit
Pectora telo.

Me suis urit facibus puella,
Quam ferus clausam retinet maritus,
Dum suæ raptum metuit rapinæ,
Nostraque tela.

Et quis in tali timidus puella
Non foret, qualem (Polydore) magna
Ante nec vidit, puto, nec videbit
Roma puellam?

Sive nigrantes oculos comasque,
Frontis aut latæ niveum nitorem,
Seu genas spectes roseas, rosisque
Picta labella.

Seu magis tractes geminas papillas,
Quas suis fecit manibus Cupido,
Quæque non una tulimus beati
Gaudia nocte.

Dum fovet molli tepidum lacerto,
Dum levi murmur ciet et susurro,
Dum micat lingua, et varias per artes
Improba ludit.

Hanc Jocus semper comitatur, ipsi
Alites circumvolitant Amores,
Gratia, et Lusus, Venerisque semper
Turba ministrat.

Hæc meos febris populatur artus,
Hic meas ignis furit in medullas,
Sævus ut late furit in patentes
Sirius agros.

Hanc juvat tota, Polydore, Roma
Persequi raptam medios per ignes,
Quæ decem digna est repeti per annos
Vindice dextra.

XXI